Vitamin & derivatif
01
Benfotiamina Vitamin B1 yang larut lemak VB1 yang larut lipid
C19H23N4THE6PS
Penerangan
Sebagai derivatif sintetik vitamin B1 (tiamina), benfotiamina mengatasi vitamin B1 biasa dengan ketara dari segi bioavailabiliti, penargetan dan keberkesanan klinikal melalui pengoptimuman struktur dan penambahbaikan farmakokinetik. Kelebihan khusus adalah seperti berikut:
1. Inovasi struktur: pengubahsuaian larut lipid menembusi batasan penyerapan
Vitamin B1 biasa (tiamina) ialah molekul larut air yang bergantung kepada pembawa yang bergantung kepada natrium usus (ThTr1/2) untuk pengangkutan aktif. Ia mempunyai kadar penyerapan yang rendah (
2. Kelebihan farmakokinetik: kesan jangka panjang dan penargetan tisu
B1 biasa mempunyai separuh hayat yang pendek dalam darah (kira-kira 3.5 jam) dan mudah dibersihkan dengan cepat oleh buah pinggang. Benfotiamina dihidrolisiskan menjadi tiamina aktif oleh fosfatase dalam badan dan selanjutnya ditukar menjadi tiamina pirofosfat (TPP). Keterlarutan lipidnya memudahkan pengumpulannya dalam lapisan fosfolipid membran sel, memanjangkan tempoh tindakan (separuh hayat> 6 jam). Pada masa yang sama, keupayaannya untuk menembusi penghalang darah-otak dan sarung saraf adalah 8-10 kali ganda daripada B1 biasa (Neurochem Res, 2016), dan ia boleh bertindak secara berkesan pada sistem saraf pusat dan periferi.
3. Pengawalan metabolik: Perencatan pelbagai sasaran kerosakan glukotoksik
Dalam persekitaran hiperglisemia, vitamin B1 biasa sukar untuk menghalang laluan metabolisme glukosa yang tidak normal secara berkesan disebabkan oleh kebolehtelapan tisu yang lemah. Benfotiamine menunjukkan kelebihan unik melalui mekanisme berikut:
Menyekat penjanaan AGE: menghalang laluan heksosamin dan poliol, mengurangkan pengumpulan produk akhir glikasi lanjutan (AGE), dan mengurangkan kerosakan akson dalam neuropati diabetik (Diabetes, 2010);
Anti-radang dan antioksidan: menurunkan regulasi aktiviti inflammasom NF-κB dan TXNIP/NLRP3, mengurangkan faktor keradangan seperti IL-6 dan TNF-α, sambil meningkatkan aktiviti glutation reduktase dan mengurangkan tekanan oksidatif;
Perlindungan mitokondria: memulihkan fungsi kompleks piruvat dehidrogenase (PDH), meningkatkan kecekapan kitaran asid trikarboksilik dan mengurangkan pengumpulan asid laktik.
4. Keberkesanan klinikal: toleransi dos tinggi dan pembaikan mendalam
Vitamin B1 biasa memerlukan dos yang sangat tinggi (≥300 mg/hari) untuk merawat neuropati diabetes, tetapi keberkesanannya terhad disebabkan oleh kadar penyerapannya. Benfotiamine boleh meningkatkan kepekatan TPP tisu secara stabil dalam julat dos 150-600 mg/hari. Ujian klinikal telah menunjukkan bahawa ia boleh meningkatkan halaju pengaliran saraf (+2.1 m/s vs plasebo) dan skor kesakitan (VAS dikurangkan sebanyak 40%) dengan ketara, dan tiada laporan tentang ketoksikan hati dan buah pinggang (Diabetes Care, 2005).
5. Kestabilan dan keserasian persediaan
Benfotiamina jauh lebih stabil daripada B1 biasa dalam persekitaran berasid (pH 2.0-4.0) (kadar degradasi 30%), dan serasi dengan pelbagai multivitamin atau persediaan ubat. Sifat larut lipidnya menyokong perkembangan sistem penghantaran seperti nanoemulsi dan liposom, seterusnya meningkatkan kecekapan penghantaran yang disasarkan.